Umut bazen yeşil bir yaprak olur, bazen de altın sarısı saçlar.
Oysa yalnızlığı anlatır, altın sarısı yapraklar.
Budur benim nedenim,
Her sonbahar yapraklarım dökülür benim,
Buram buram hasret kokar bedenim.
Her yağmurlu günde ben,
Bulutları seyrederim...
Böyle yapraksız,
Yapayalnız yaşarken kendi dünyamda,
Ve bilmeden senin hasretinde,
Bir güneş daha batıyordu sensiz ömrümde.
Bir dilek çalıverdim kayan yıldızdan
Karanlık gecenin sessizliğinde,
Ellerin ellerimde,
Ayışığının eşliğinde.
Bir sır gibi sakladım,
Kalbimin en derin yerinde.
Sonra aydan bir parça düşüverdi gözlerime,
Ayışığı doldu gözlerim.
Ve ben ilk kez ağladım,
Bir tutam gözyaşı,
Üstüne bir demet de sevgi ekledim,
Sana verdim,
Bir ömür boyu senin olsun diye.
O günden sonra ayparçası dedi sözlerim.
Derken sen beni verdin bana
Ben, ben oldum sandım
Ben yaşıyorum sandım
Umut oldum sandım
Umutsuzluğun ortasında
Yalnızlığın kederinde

Bir su damlası düşün bir gülün yapraklarında
Bir damla yaş gibi senin yanaklarında
Sen ki;
Güneşin sevdiği,
Denizin bilmediği yerin
Ayışığı saçlı kızı
Aydan indi bu dinmek bilmez sızı
Ve şimdi gidiyorsun ayparçası...
Ben seni bulutlara sığdıramadım,
Bulutları kalbimde sakladım.
Sensiz bulut bulut ağladım.

Bulutlar seni ağlıyor bu gece
Gözyaşım yağmur olmuş damla damla,
Camlarda,
Ve ben hala seni düşününce
Bir damla ayışığı süzülür saçlarından yanaklarına...
Ne kadar da sensizim bu gece,
Yazdığım her hece,
Bir bilmece,
Bak bir güneş daha battı yine,
Ama yarın yeni bir gün doğacak pencereme...

Bir elinde sonbahar yeli...
Ve şimdi sen de mi,
Yağmura terk edip beni,
Gidiyorsun,
Bir elinde sonbahar yeli...

Bir damla yağmur varsa,
Pencerende,
Yağmur oldum,
Parça parça,
Canım yandığınca...
Uzandım boylu boyunca,
Yüzen yapraklar üzerine,
Saçlarımda sonbahar yeli,
Esiyor yalnızlığımca,
Kayıp sevdalar üzerine...

Gözlerin ne kadar maviyse,
Ve bir o kadar yeşil,
Biliyorum öyle değil,
Ama bir elinde sonbahar yeli,
Ve şimdi terk edip beni,
Sen de mi gidiyorsun uzaklara,
Sen de mi?