Her şeyi saklıyorum senden kalan,
Kokunu saklıyorum yastığımda,
Ve hayalini göz kapaklarımda,
Ben gözlerimi her kapattığımda seni görürüm...
Gözlerini saklıyorum sonra,
Mavi miydi yoksa yeşil mi?
Düşünürüm hala,
Başımı yastığa koyduğumda,
Ben hep seni görürüm...
Şiirler biriktiriyorum sana,
Umutlarımın defterinde,
Onu her açtığımda,
Ben hep seni görürüm...

Sevgi gözlerinde umut oldu,
Yarın olsun istemedim.
Oysa aylar,
Şimdi yıllar oldu,
Göremedim geldiğini,
Ben seni bir gün olsun unutmadım,
Sen bensiz hiç üşümedin mi?..

Issız bir ormanda kaybolmuş gibiyim,
Güneşi göremiyorum.
Ne yana baksam,
Yolumu bilemiyorum,
Yeter ki sen gül,
Gül ki güneş doğsun,
Sensiz kalmak istemiyorum...

Dalarsa bir gün gözlerin uzaklara,
Hani olur ya geçersem aklının bir köşesinden,
Bir de küçük tebessüm belirirse güzel yüzünde,
O an,
Dünyanın en mutlu insanı olurum inan...

Güneşli bir güne uyandığında,
Neşe saçan insanlar arasında,
Bir damla gözyaşı dökecek kadar doluysa kalbin,
O yaşlar arasından elini uzattığında,
Bulacağın el benim elim.
Meraklanma,
Ben seni gözlerindeki ışıktan tanırım...

Yaşanmamış saydığın günlere inat,
Yeni doğmuş gibi bağlısın hayata,
Oysa değer verdiklerin,
Senin kadar bağlılar mı sana?
Bu şiir senin olsun.
Üzgün ve yalnız bir gecede,
Yanıma uzanmış hayalinle,
Tasasızca sevişirken,
Tenimdeki kokundan,
Beyaz tenine,
Hediye olsun.

Dert ırmağına bir damla oldum düştüm
Bir damlayla dert seli oluverdi
Bu damlanın bulutuna aşk derler
Ne kadar çok seversen o kadar çok yağmur dökerler

Bir gülüşünle bahar gelecek Trabzon'a.
Çiçekler boyunlarını bükecekler,
Onları kıskandıran güzelliğin karşısında.
Ve ben yağmur olup yağacağım yanaklarına...